Η ιστορία μας, για λίγο καιρό... θα μπει στο συρτάρι.
Δε θα γραφτεί ακόμα.
Δε νιώθει ο υποφαινόμενος, πως έχει τη δυνατότητα να τη γράψει.
Και σιχαίνεται κιόλας να τον λυπούνται.

Εδώ θα είναι, η γλυκόξινη, ετερόκλητη παρέα μας. Θα έχω αυτά εδώ να μου τη θυμίζουν.
Αν βρω ποτέ τον τρόπο να γράψω τις ιδέες στο χαρτί, θα τις διαβάσετε.
Μέχρι τότε, αγωνιστικούς χαιρετισμούς.